برآسمان بی انتهای شب ماهتاب با درخششی بی مانند ظاهرمی شود. مهتاب که رویای عاشقان سرگشته است درگستره نگاه من گویی همه رازدوست داشتن را به تصویر می کشد

دراین ماه پررنگ در این ماه پر تلا لو سیمای ترا میبینم با همان پلک های فرو افتاده و چهره بارانی ابری سیاه از دور دست افق تاریک آسمان می آید و چهره ماه مرا می پوشاند وصورت (تو) پشت این ابرتیره پنهان می شود و ماه من ازمنظرنگاهم ناپدید می شود ناگاه در آسمان برق می زند و رعد غرش می کند و ابری که تصویر ماه مرا پوشانده می بارد بی دریغ و سیل آسا و تو بی وقفه گویی در قلب من می باری و فرو می ریزی.

قطره های درشت باران که در ناودان صدا می کند زمزمه صدای ترا با خود می آورد. می اندیشم که شبهای تو مثل شبهای من پر از باران و اشک است. تو گریه می کنی و آسمان هم می گرید ومن دور از تو و دورازنگاه عاشقت به سختی می گریم. باران که می ایستد چهره مهتاب باردیگراز پس ابرهای تیره سردرمی آورد. من با چشم گریان به ماه می نگرم که دیگر تصویر تو در آن نیست گویی تو قطره قطره باران شده ای و بر قلب من باریده ای. دل عاشق من صدایت می کند ولی تو در آفاق بیکرانه شب گم شده ای. افسوس از کجا بیابم ترا وقتی دیگر مهتاب در آسمان شب نیست.

نوشته شده توسط Mohammad Blaster در پنجشنبه بیست و نهم تیر 1385

لينك ثابت