می دانم سر انجام روز فراموش شدنم را جشن می گیری

روزی که خاطرم از خاطراتت محو می شود

ودیگر نامم مثل یک آشنا

تو را به یاد شیطنت های کودکانه ی من نمی اندازد

روزی که شاید دیر و دور نباشد

و من می دانم که آن روز

 
روزمرگ همه ی رویاهای شیرین من است

راستی چه کودکانه بود دل سپردنم

و چه عاشقانه بو د عاشق شدنم

چشمهایم نرگس چشمهای تو را می دید

در گوشهایم لالایی نجوای تو انعکاس داشت

و قلبم فقط هرم گرمای محبت تو را حس می کرد

و لبانم جز نام تو خواندن را تردید داشت

امروز را دلخوشم به اینکه

به حرمت قلب پاک کفتران خانگی دلم را نمی شکنی

اما فردا را به چه دلخوش باشم

به چه بهانه ای بغض هایم را

از ستاره های پشت شیشه ی اتاقم پنهان کنم

همان ها که با من عاشق زمین شدند

و به مهربانی آسمان دل خوش کردند

و با من راز دل ابرها را در گوش باد زمزمه کردند

به من نگاه کن

نگو که از دست دلم خسته نیستی

زبان نگاهت گویا تر از کلامت دلم را به آتش می کشد

پس برای یک لحظه ی دیگر مرا مهمان پرنده ی نگاهت کن

دیدی؟

دیگر یاد من هوای دلت را بارانی نمی کند

و دیگر چشمهایت دلتنگ چشمهایم نمی شود

دیدی راست می گفتم

چه ساده بود عاشق شدنم

و چه آسانتر فراموش گشتنم

نوشته شده توسط Mohammad Blaster در جمعه هفتم مهر 1385

لينك ثابت