مرا از ياد خود بستان بدين خواب فراموشي

ز موج چشم مستم چون دل سر گشته بر ميگيرم

كه من خود غرقه خواهم شد درين درياي مدهوشي

مي از جام مودت نوش و در كار محبت كوش

به مستي بي خماريست اين مي نوششن اگر مي نوشي

سخن ها داشتم دور از فريب چشم خمارت

چو زلفت گر مرا بودي مجال حرف در گوشي

نمي سنجد و مي رنجد ازين زيبا سخن سايه

بيا تا گم كنم خود را به خلوت هاي خاموشي