پرنده بر شانه های انسان نشست . انسان با تعجب رو

 به
پرنده کرد و گفت : اما من درخت نیستم . تو نمی توانی
روی شانه من آشیانه بسازی
.
پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدمها را خوب می دانم
اماگاهی پرنده ها و آدمها را اشتباه می گیرم .
انسان خندید و به نظرش این خنده دارترین اشتباه ممکن
 بود .
پرنده گفت : راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟ انسان

 منظور پرنده را نفهمید اما باز هم خندید .

پرنده گفت : نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی

است . انسان دیگر نخندید . انگار ته ته خاطراتش چیزی

را

به یاد آورد . چیزی که نمی دانست چیست . شاید یک
آبی
دور – یک اوج دوست داشتنی .
پرنده گفت : غیر از تو پرنده های دیگری را نیز می
شناسم
که پر زدن ازیادشان رفته است
.
درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است اما
 اگر
تمرین نکند فراموش می شود .
پرنده این را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال کرد تا
اینکه چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی
 نام
این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه
دلتنگی توی دلش موج زد .
آنوقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و
گفت : " یادت می آید ؟ تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم
 ؟
زمین و آسمان هر دو برای تو بود . اما تو آسمان را
 ندیدی .
راستی عزیزم بالهایت را کجا جا گذاشتی ؟ "
انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی
چیزی
رااحساس کرد . آنوقت رو به خدا کرد و گریست……

نوشته شده توسط Mohammad Blaster در یکشنبه یازدهم فروردین 1387

لينك ثابت